تناقضهای زندگی یک دانشجوی دکترا

نشسته ام روی صندلی، پاهای نا آرام را گاهی ضربدری می اندازم روی هم، گاهی دراز می کنم زیر میز، گاهی با نوک کفش به زمین می کوبم. نا آرامی هایم را کنترل می کنم. سعی می کنم بشنوم چه می گوید. به پرده روی دیوار نگاه می کنم و نمودارهای رنگی و ضربات پی در پی اطلاعات گنگی از “creep in weave composites” چشمهایم را به درد می آورد. سرم را به جلو ی میز می گردانم . به دستهای پیر مردی نگاه می کنم که تند تند یادداشت بر می دارد، نگاهم را می لغزانم روی پیرمرد کناری، این یکی انگار خوابیده است. جریان خسته کننده و یکنواخت اطلاعات همچنان ادامه دارد. با خودکار روی کاغذ جلوی دستم خط خطی می کنم. صفحه پر شده از حرف “م” به نشانه مزخرف. هوای اتاق بوی رقیقی از رقت می دهد. حساب می کنم:

“دوماه دیگر دوسال می شود، دو سال !! در این مورد خاص بعد از چهار سال کار، با فرض اشتیاق و علاقه، نتیجه؟ یک ارائه در اثبات اهمیت کارو نتایج آن برای آدمهایی که از شدت حیاتی بودن پروژه، در حال چرت زدن هستند.

“دو سال، بهای استفاده کردن از همه فرصتها، کاش می شد کمی آرام گرفت، کاش می شد نشست و نشست و نشست . هیچ کاری نکرد. کاش می شد اینقدر حرص هدر دادن دوسال از زندگی را نخورد و همه چیز را خراب کرد و دوباره ساخت. این بار با صبر بیشتر. اما اگر باز هم ته خط ملال بود چه؟ “

گفتگوهای درونی ام را صدای استادی که از خواب بیدار شده و می پرسد ” من اهمیت پروژه تو را نفهمیدم ” قطع میکند، و دوباره تلاش رقت انگیز در بیان حیاتی بودن تحقیقات چند ساله شروع می شود.