صبرِ «بودن»

تحمل ناشي گري  خود را داشتن، صبر  مي خواهد.
ضربآهنگ چرا زودتر نه ؟  یا چرا من نه ؟ ضربآهنگی است که میتواند راحت تو را مثل پاندولی  به عقب و جلو ببرد  و به جایی نبرد. تداوم  حس زبري كه جز زمان چيز دیگری صيقلش نمي دهد. اشتياق زياد پريدن به جلو به جاي راه رفتن،  که باعث شکستن پا میشود.

مهارت سمباده کشیدن با هر لحظه «بودن»، مهارتی است که جز با سمباده کشیدن با هر لحظه از «بودن»  به دست نمی آید. در فرآیند صبر مهم نیست چقدر می فهمی. یا چقدر عمیق می فهمی. هیچ راه میانبری جز «بودن»  وجود ندارد. بالا و پایین پریدنهای بین مغز و احساس  عقربه های ساعت را تندتر جلو نمی برد.  مهارتِ بودن با خود، جز با «خود بودن» به وجود نمی آید. هر چقدر کودکانه بالا و پایین بپری و همدم خودِ رویای ات بشوی،  تا عقربه های ساعت را به جلو ببری، به خانه که بازگردی خودِ واقعی ات نشسته  روبرویت .  بغرنج ترین مسئله که «بودن» است  را میتوان فقط با «بودن» به مسئله ساده ای تبدیل کرد. هر روز صبح  که از خانه بیرون میروی دست خودت را بگیر و با خودت ببر.

یک پاسخ to “صبرِ «بودن»”

  1. Nobody Says:

    «»هر روز صبح که از خانه بیرون میروی دست خودت را بگیر و با خودت ببر.»»

    این جمله دیوانه بود.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: